กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140
เฮ้อ
ด้านนอกที่ว่าการอำเภอ ลู่หยานถอนหายใจเบา ๆ
เดิมทีเขาคิดว่าตนเองเก็บหอมรอมริบเงินไว้ได้ไม่น้อย อีกทั้งยังพอมีมิตรไมตรีกับซูติ้งซานอยู่บ้าง การซื้อที่ดินรกร้างด้านหน้าโรงเตี๊ยมจึงไม่น่าจะเป็นปัญหา ทว่าความยุ่งยากของเรื่องนี้กลับเกินกว่าที่ลู่หยานคาดคิดไว้
ซูติ้งซานยินดีขายที่ดินรกร้างให้ในราคาที่เป็นธรรมก็จริง แต่ทางอำเภอจื่อหยางนั้น ซูติ้งซานไม่มีอำนาจตัดสินใจ
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง ลู่หยานจำเป็นต้องจ่ายเงินให้ทางอำเภอจื่อหยางอีกด้วย
ที่ดินผืนเดียว แต่ต้องจ่ายเงินถึงสองทาง!
ไม่ว่าใครเจอเรื่องเช่นนี้เข้า ในใจก็ย่อมรู้สึกไม่สบอารมณ์ทั้งนั้น