กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77
ยามเย็น เจ้าตงหมิงก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
เจ้าหมอนี่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ดูเจ้าสำนักเจ้าสำราญยิ่งขึ้น คล้ายกับคุณหนูตระกูลใหญ่เสียจริง ทั้งในมือยังถือพัดจีบเล่มหนึ่ง
"พี่ลู่ พวกเราไปกันเถอะ"
"ไปที่ใดรึ?"
"ถึงแล้วเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"
เมื่อมองท่าทางมีลับลมคมนัยของเจ้าตงหมิง ในใจของลู่หยานก็บังเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดีนักขึ้นมาสายหนึ่ง
ห้านาทีผ่านไป ลู่หยานและเจ้าตงหมิงก็หยุดยืนอยู่หน้าอาคารไม้สูงสามชั้นแห่งหนึ่ง
เมื่อมองฝูงชนที่เดินเข้าออกกันอย่างคึกคักจอแจ กล้ามเนื้อบริเวณมุมปากของลู่หยานก็กระตุกยิก ๆ ไปหลายครั้ง
เขาเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อที่แขวนอยู่เบื้องสูง ในใจพลันกระจ่างแจ้งทันทีว่าที่นี่คือสถานที่ใด: