เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49
บาดแผลที่มือของเขายังไม่หายดี
เมื่อวานนี้ลู่หยานใช้ฝ่าฝืนเดียวก็หักแขนของเขาเสียแล้ว เรื่องนี้ทำให้เหลียงจวิ้นสยงทั้งรู้สึกเคียดแค้นลู่หยาน และในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
"มองอะไรวะ? เขาไม่ช่วยเจ้าหรอก!"
เหลียงจวิ้นสยงสังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าตงหมิง
นับตั้งแต่พากันนั่งลง เจ้าตงหมิงก็เอาแต่จ้องมองลู่หยาน พร้อมกับส่งสายตาคะยั้นคะยออย่างบ้าคลั่ง เห็นได้ชัดว่าต้องการให้ลู่หยานช่วยเหลือตน
เมื่อวานนี้ที่เขารีบเร่งแย่งชิงพู่กันมาเขียนชื่อของตนเอง ก็เพราะหวังว่าลู่หยานจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขา ทราบว่าเขาถูกลักพาตัวมา และจะได้ช่วยไปแจ้งทางการให้
แต่ผ่านพ้นไปหนึ่งคืนแล้ว ทางการก็ยังไม่ปรากฏเงา
เขายังไม่ยอมแพ้ จึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางลู่หยานอีกครั้ง