เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41
"เจ้าหาที่ตาย!"
เจิ้งหย่วนที่ได้สติกลับคืนมา ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นในพริบตา
เขารู้สึกว่าตนเองกำลังถูกหยามเกียรติ
ก่อนหน้านี้เขายังเกรงกลัวว่าลู่หยานจะมีคนงานในร้านเป็นยอดฝีมือถึงสองคน จึงไม่กล้าทำอะไรลู่หยานอย่างแท้จริง
ทว่า ในยามนี้ที่ความโกรธพุ่งขึ้นมาถึงศีรษะแล้ว เขาก็ไม่สนใจเรื่องราวเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว มีดสั้นในมือพุ่งแทงออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ไปตายซะ!"
"อย่า!"
ผู้ที่ส่งเสียงร้องห้ามคือเจิ้งคังเหลียง เมื่อเขาเห็นสีหน้าของหลานชายก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี มีใจอยากจะยกระงับห้ามปราม ทว่ากลับสายไปเสียแล้ว
เขารู้ซึ้งถึงจุดจบของการฉีกหน้ากันอย่างสิ้นเชิงเป็นอย่างดี หากว่าลู่หยานต้องตายด้วยน้ำมือของเจิ้งหย่วนจริง ๆ พานสือและเนี่ยซ่านไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน