กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40
"เจ้าก็ออกมาสูดอากาศหรือ"
หน้าโรงเตี๊ยม ลู่หยานเหลือบมองเจิ้งหย่วนที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นลอย ๆ
"ใช่แล้ว" เจิ้งหย่วนแกล้งทำเป็นขยับร่างกาย และขยับเข้าไปใกล้ลู่หยานโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต "ถึงที่นี่จะดูเปลี่ยวไปสักหน่อย แต่ข้อดีคือเงียบสงบ บรรยากาศก็พอใช้ได้"
บรรยากาศแบบนี้เนี่ยนะ พอใช้ได้
ลู่หยานกวาดสายตามองรอบตัวที่เป็นพื้นที่รกร้าง
บรรยากาศแย่สุด ๆ ไปเลยต่างหาก
ทว่า อากาศกลับบริสุทธิ์สดชื่นเป็นอย่างยิ่ง แต่คนในโลกนี้อาจจะไม่รู้จักคำว่าอากาศเสียด้วยซ้ำ
ในจังหวะที่ลู่หยานกำลังบ่นอยู่ในใจนั้น จู่ ๆ ก็มีวัตถุบางอย่างจ่ออยู่ที่เอวของเขา
เขาชะงักไปเล็กน้อยและก้มมองตามสัญชาตญาณ: