กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24
ชายวัยกลางคนพึมพำกับตนเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินตรงไปยังโรงเตี๊ยม บางทีอาจเป็นเพราะตื่นเต้นจนเกินไป ฝีเท้าของเขาจึงดูเซซัดเล็กน้อย
"นายท่าน!"
คนที่เพิ่งเหวี่ยงเจ้าหลินทิ้งไปก่อนหน้านี้รีบก้าวเข้าไปพยุงชายวัยกลางคนทันที
"ดีจริง ๆ จี้ถางยังไม่ตาย ดีจริง ๆ"
เวลานี้เจ้าหลินคล้ายเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีประหลาดใจ
"ไอ้สารเลว!"
ชายวัยกลางคนหันขวับกลับมา แล้วซัดเท้าถีบเจ้าหลินเข้าเต็มแรงจนร่างของมันล้มคะมำราบไปกับพื้น
"ชื่อของเสี่ยวถางเป็นสิ่งที่แกมีสิทธิ์เอ่ยเรียกด้วยอย่างนั้นหรือ? หากไม่ใช่เพราะแก เสี่ยวถางไหนเลยจะต้องมาทนทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้? คนอยู่ไหน เข้ามาซ้อมมันให้ตาย!"
"ขอรับ!"