กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11
"เถ้าแก่ เหตุใดมื้อค่ำจึงมีเพียงโจ๊กข้าวล่ะ?!"
เสียงบ่นโวยวายดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของลู่หยาน
ตลอดช่วงบ่ายเขามัวแต่ครุ่นคิดเรื่องการบริหารจัดการโรงเตี๊ยม ทั้งยังวางแผนการบางอย่างไว้ เสียงที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะนี้ทำให้ลู่หยานรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"มื้อค่ำแจกฟรีมีเพียงเท่านี้ หากอยากรับประทานอย่างอื่นสามารถสั่งเพิ่มได้ แต่การสั่งเพิ่มมีค่าใช้จ่าย" ลู่หยานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าถึงไม่บอก?"
"เจ้าก็ไม่ได้ถามนี่นา"
...
ชายร่างใหญ่ถอนหายใจฮึดฮัดด้วยความคับแค้นใจมองลู่หยาน แต่กลับทำได้แค่โกรธแต่ไม่กล้าเอ่ยปากต่อว่า
เขากับอีกคนซึ่งนั่งโต๊ะเดียวกันคือสองในเจ็ดชายร่างใหญ่ที่ขอพักต่อ