กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10
หลิ่วโหรวปกติแล้วเป็นคนทานไม่จุเท่าใดนัก ทว่าวันนี้ นางกลับรู้สึกว่าความอยากอาหารของตนเองดีเยี่ยมเป็นพิเศษ ตะเกียบในมือไม่ยอมหยุดพักเลย
เมื่อเห็นหลิ่วโหรวทานอย่างเอร็ดอร่อย ชายฉกรรจ์โต๊ะข้าง ๆ จึงกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
เวลานี้พวกเขาก็ถูกกลิ่นหอมของอาหารดึงดูดเช่นกัน จนกระทั่งลืมไปแล้วว่าจุดประสงค์ของการเดินทางมาในครั้งนี้คือการตามล่าหลิ่วโหรว
"เหตุใดจึงยังไม่มาอีก"
"นั่นสิ ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว"
"เหตุใดจึงช้านัก หนอนความอยากในท้องของข้าพากันประท้วงหมดแล้ว"
"ชู่ว เบาเสียงหน่อย หากถูกเจ้านั่นได้ยินพวกเราจะต้องโดนซ้อมอีกแน่"
...
ชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดคนบ่นพึมพำด้วยเสียงอันแผ่วเบา หากเป็นในสถานที่อื่นพวกเขาคงตบโต๊ะด่าทอไปนานแล้ว แต่ที่นี่พวกเขาไม่กล้า