เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8
ขณะที่ลู่หยานกำลังครุ่นคิดถึงวิธีการบริหารจัดการโรงเตี๊ยมของตน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ลู่หยานหันกลับไปมอง พบว่าหลิ่วโหรวเดินเข้ามาแล้ว
ลู่หยานชะงักไปเล็กน้อยด้วยความรู้สึกตื่นตระหนกอยู่บ้าง
"แม่นางหลิ่ว ท่านจะไปแล้วหรือ"
ลู่หยานรู้ดีว่าคนอื่น ๆ ล้วนพุ่งเป้ามาที่หลิ่วโหรว หากหลิ่วโหรวจากไป คนกลุ่มอื่นก็จะต้องจากไปอย่างแน่นอน
ในทางกลับกัน หากหลิ่วโหรวพักอยู่ต่อ คนอื่น ๆ ก็ย่อมต้องพักอยู่ต่อเช่นกัน
เวลานี้หลิ่วโหรวเปรียบเสมือน "แมวกวักเรียกทรัพย์" ของเขา!
"ไม่" หลิ่วโหรวส่ายหน้า น้ำเสียงยังคงเยียบเย็น "ข้าออกมาสูดอากาศเสียหน่อย"
"เช่นนั้นหรอกหรือ" สำหรับลู่หยานแล้ว เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับกล่าวรอยยิ้ม "อืม ที่นี่อากาศดีทีเดียว ยืนอยู่ครู่เดียวข้าก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาแล้ว"