กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พ่อ! พ่อหมายความว่ายังไง? ตกลงพ่อเป็นพ่อของหนูหรือเป็นพ่อของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยกันแน่? ทำไมถึงเอาแต่ช่วยเธอเล่นงานหนู!”
เมื่อเห็นลูกสาวที่ปกติเยือกเย็นบุกเข้าประตูมาราวกับหญิงเสียสติ ผู้บัญชาการเสิ่นก็ขมวดคิ้วจนเกิดร่องลึก ก่อนจะตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง “ฉันเล่นงานแก? ฉันต่างหากที่อยากถาม แกจะคอยเล่นงานหมออวิ๋นเขาทำไมอยู่เรื่อย!”
“กล้าพูดไหมว่าหมออวิ๋นถูกจัดสรรให้ไปโรงพยาบาลทหารกลาง ไม่ใช่ฝีมือพ่อ!”
“แล้วถ้าเป็นฝีมือฉันจะทำไม!”
แววเกลียดชังรุนแรงปรากฏขึ้นในดวงตาของเสิ่นอิ๋นฮวา “ด้วยวิชาแพทย์และคุณธรรมของเธอ ยังคิดจะไปโรงพยาบาลประชาชนอีกเหรอ? เธอคู่ควรด้วยหรือ!”
เธอหันหน้าหนี ก่อนจะเอ่ยด้วยความเจ็บปวด “พ่อทำเพื่อเธอจริง ๆ ด้วย พ่อคนไหนเขาเป็นพ่อกันแบบนี้!”