กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังกลับมาจากตระกูลซุน ชายหนุ่มก็ไม่มีท่าทีสงบนิ่งเป็นปกติเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป บอกให้นั่งก็นั่ง บอกให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าก็ใช้ เชื่อฟังเสียจนผิดปกติ
เพียงแต่ดวงตาของเขายังคงเป็นประกาย คอยติดตามอวิ๋นซุ่ยซุ่ยไม่ห่าง ราวกับลูกสุนัขตัวน้อยที่พึ่งพาเจ้านาย
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยถูกเขาจ้องจนใบหน้าร้อนผ่าว เธอยื่นมือไปบีบเนื้อแน่นกระชับของเขาพลางพูดว่า “มีอะไรก็พูดมา เอาแต่มองฉันทำไม?”
กู้จวินคว้ามือเธอไว้ แล้วถูใบหน้ากับมือเธอโดยไม่รู้ตัว เขาออกเสียงชัดเจน ทว่าช่วงระหว่างคำกลับเหนียวหนืด เผยให้เห็นความออดอ้อนอยู่หลายส่วน “ฉันดีใจมากจริง ๆ เหมือนกำลังฝันอยู่เลย”
ดวงตาของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยโค้งขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ดีใจขนาดนั้นเลย?”