กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่คนตระกูลกู้หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังกลับถึงบ้าน ก็พอดีพบหวงซิ่วปินกำลังตำหนิเฉิงอิงอยู่หน้าประตูใหญ่ของลานบ้าน
แม้ไม่มีใครอยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ทั้งสองคนยืนขวางอยู่หน้าประตูใหญ่ พอเดินผ่านก็อดไม่ได้ที่จะได้ยินบางอย่าง
หวงซิ่วปินถอนหายใจ “เธอพักอยู่บ้านทุกวัน ฉันเองก็ไม่ได้หวังว่าเธอจะหางานมาช่วยจุนเจือครอบครัวได้ แต่ทำไมแค่ไปส่งอาหารยังมาสายได้?”
น้ำเสียงของเขาอาจเรียกได้ว่าอ่อนโยนด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่เขาพูด เฉิงอิงก็สะดุ้งทีหนึ่ง ราวกับหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ทหารที่ยืนอยู่ด้านหลังหวงซิ่วปินดูเหมือนจะสนิทสนมกับเขาไม่น้อย จึงช่วยพูดสมทบว่า “พี่สะใภ้ ไม่ใช่ว่าผมอยากพูดหรอกนะ แต่งงานกับพี่ปินแล้วก็น่าจะรู้จักพอได้แล้ว!”