กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สำหรับเซี่ยงเทียนเกอแล้ว อวิ๋นซุ่ยซุ่ยรู้สึกว่าตนเองกับเขาแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันด้วยซ้ำ และยิ่งไม่รู้ว่ากู้จวินไปหึงเขาตั้งแต่เมื่อไร
เธอนึกอยู่นานกว่าจะจำได้ว่า วันนั้นตอนร่ำลากับเซี่ยงเทียนเกอหน้าประตูโรงพยาบาล เหมือนกู้จวินจะเห็นเข้า
เธอก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนยื่นมือทั้งสองข้างไปบีบแก้มกู้จวิน “เมื่อไรนายถึงได้ขี้ใจน้อยขนาดนี้?”
สัมผัสที่มือแห้งแต่ไม่หยาบ มีหนวดเคราสั้น ๆ ขึ้นอยู่จาง ๆ แถมยังจับแล้วรู้สึกดีไม่น้อย
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยอดไม่ได้ที่จะบีบอีกครั้ง
กู้จวินเงยหน้าปล่อยให้เธอหยอกล้อ คนที่แต่เดิมเย็นชาและระแวดระวังอย่างยิ่ง บัดนี้กลับมีแววรักที่ปิดบังไม่มิดอยู่เต็มดวงตาสีดำสนิท