เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้จวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนฝืนยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มดูเสแสร้งจนเห็นได้ชัด แถมยังน่ากลัวยว่าตอนทำหน้าตึงเสียอีก
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยประคองใบหน้าของเขาขึ้นมา ตั้งใจจะใช้มือช่วยจัดองศารอยยิ้มที่เหมาะสมให้เขา ทั้งต้องดูอ่อนโยนและไม่ชวนให้รู้สึกประหลาด
แต่ใบหน้าที่ได้รูปเช่นนี้ กับโครงหน้าที่หล่อเหลาเช่นนี้ กลับฝืนยิ้มให้ดูเป็นปกติไม่ได้เลย
เมื่อเห็นเธอขยับปากกับหางตาของเขาอย่างจริงจัง บางครั้งก็เหมือนนึกอะไรออกขึ้นมาได้ฉับพลัน บางครั้งก็ส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ จนใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อเพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับเรื่องนี้
กู้จวินรู้สึกว่าเธอน่ารัก รอยยิ้มจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาโดยไม่รู้ตัว
“ใช่ แบบนั้นแหละ อย่าขยับ!”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยตะโกนเสียงดังขึ้นมา พอเห็นว่าเขาเชื่อฟังและไม่ขยับ เธอก็รีบไปหากระจกมาส่งให้เขา “เห็นไหม ยิ้มแบบนี้แล้วดูไม่ดุเลย”