กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยผลักประตูออกไป ก็เห็นเก๋อหงจวินยืนสีหน้าร้อนรนอยู่ในลานบ้าน “หมออวิ๋น คุณอยู่บ้านจริง ๆ ด้วย ดีจัง รีบไปกับฉันเร็ว!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ก็หวังเหยียนซงคนนั้นน่ะสิ!”
เก๋อหงจวินขมวดใบหน้าจนย่นไปหมด “ช่วงสองวันนี้เขาเอาแต่บ่นว่าปวดขา ให้ยาแก้ปวดไปกินก็ไม่ได้ผล”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยเลิกคิ้ว “มีความรู้สึกแล้วเหรอ? นี่เป็นเรื่องดีนะ”
“เป็นเรื่องดีจริง ๆ แต่เขาเจ็บนี่ เมื่อครู่ถ้าไม่ได้พยาบาลคอยดูอยู่ เขาคงเจ็บจนเอาหัวโขกกำแพงไปแล้ว!”
เก๋อหงจวินพูดอย่างปวดหัว “แล้วเราจะทำยังไง จะวางยาสลบเขาตลอดไม่ได้ใช่ไหม? อาจารย์เลยให้ฉันมาหาคุณ”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ พอลองคำนวณเวลาแล้ว หวังเหยียนซงก็ควรเริ่มการรักษาแบบแพทย์แผนจีนได้แล้วจริง ๆ