กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น…”
จางชิวเหวินตกใจจนหน้าซีด ก่อนพูดเสียงเบา “การขโมยของเป็นเรื่องผิดก็จริง แต่ถ้าเกิดมีคนจงใจใส่ร้ายเหอเสียล่ะ? จริงสิ อวิ๋นซุ่ยซุ่ย ต้องเป็นฝีมือเธอแน่!”
พอได้ยินเรื่องภรรยาของพี่น้อง เหลียนชิงก็ยิ่งเดือดดาล ดวงตาคมดุเบิกกว้างขณะพูด “เธอหมายความว่ายังไง? หรือจะบอกว่าอวิ๋นซุ่ยซุ่ยเอาดาบจ่อคอเหอเสีย แล้วบังคับให้เธอย่องเข้าไปขโมยของในห้องนอนตัวเอง? ลองฟังที่เธอพูดดูเองสิ มันสมเหตุสมผลตรงไหน?”
“ห้องนอน?”
จางชิวเหวินพลันนึกขึ้นได้ว่า วันนั้นเธอเห็นเหอเสียเดินตามหลังอวิ๋นซุ่ยซุ่ย ที่แท้เธอก็ไม่ได้มองผิดจริง ๆ!