กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ประตูห้องสอบสวนชั่วคราวเปิดออก อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
เมื่อได้ยินเสียง เธอก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา พอเห็นใบหน้าคุ้นเคยก็ยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว “ง่วงมาก อุ้มฉันไปนอนหน่อย”
เห็นได้ชัดว่าเธอลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
เมื่อกู้จวินเห็นเธอ ต่อให้เดิมทีใจร้อนรนและเคร่งขรึมเพียงใดก็อ่อนลงทันที เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา “ได้ เรากลับบ้านกัน”
บนตัวเขายังมีไอเย็นจากข้างนอกติดอยู่ อีกทั้งยังมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
หลังตั้งครรภ์ การดมกลิ่นของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็ไวเป็นพิเศษ เธอจึงตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่
เธอมองเหลียนชิงที่ยืนอยู่ตรงประตูแล้วถามว่า “สหายเหลียน ฉันกลับได้หรือยัง?”