กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สหาย ในเมื่อมีคนแจ้งความ เช่นนั้นก็ควรให้ผู้แจ้งนำหลักฐานมาพิสูจน์ว่าฉันกับเจียงโส่วเหรินมีความผิด ไม่ใช่ให้พวกเราที่บริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่แล้วพิสูจน์ว่าตัวเองไม่มีความผิด แบบนี้ไม่ถูกหรือ?”
แววตาของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยแจ่มใสและสงบนิ่ง ยามมองเหลียนชิง ดวงตาคู่นั้นราวกับทะเลสาบใสกระจ่าง
แน่นอนว่าเหลียนชิงเข้าใจเหตุผลนี้ดี แต่เบื้องบนสั่งให้พวกเขาตรวจสอบอย่างเข้มงวด แล้วพวกเขาจะทำอะไรได้?
เขาจึงเบือนสายตาหนี ไม่สบกับดวงตาดำขาวกระจ่างคู่นั้น ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เล่ามา คุณกับเจียงโส่วเหรินรู้จักกันได้อย่างไร ขั้นตอนการรักษาของหวังเหยียนซงเป็นอย่างไร แล้วทำไมพวกคุณสองคนถึงอยู่ในห้องผู้ป่วยด้วยกันหลายชั่วโมงโดยไม่ออกมา?”