กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยชะงักมือที่กำลังเช็ดปากไปครู่หนึ่ง พลางคิดว่าช่วงนี้เธอก็พยายามควบคุมความอยากอาหารอยู่แล้ว ไม่ได้กินอะไรเยอะเสียหน่อย
เธอเม้มปากอย่างกระดาก ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “กับข้าวที่พี่สะใภ้เหวินเจวียนทำอร่อยเกินไป ฉันเผลอกินเยอะไปหน่อย”
แต่เหยียนฉางอันยังคงเป็นห่วง “พอดีช่วงสองวันนี้ฉันอยู่ในเมือง ถ้าอย่างนั้นให้ฉันพาเธอไปโรงพยาบาลตรวจดูไหม?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยไม่คิดว่าตัวเองมีปัญหา จึงรีบพูดว่า “โธ่ พี่ฉางอัน ช่วงนี้ฉันมีงานเรียนเยอะเกินไป ใช้เรี่ยวแรงมากเกินไป ก็เลยกินเยอะขึ้นหน่อยเอง ไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันเป็นหมอเอง ถ้ามีปัญหาจะไม่รู้ตัวได้ยังไง? พี่เลิกกังวลไปเรื่อยได้แล้ว”
ในสายตาของเธอ เหยียนฉางอันก็เหมือนพี่ชายแท้ ๆ ดังนั้นเวลาพูดจาจึงไม่ต้องเกรงใจอะไร