เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวด้านหลัง ผู้บัญชาการเสิ่นจึงส่องไฟฉายไปทางนั้น “โอ้ หวงซิ่วปินนี่เอง ไอ้หนุ่ม ไม่หลับไม่นอน ออกมาเดินเตร่อยู่ข้างนอกมืด ๆ ค่ำ ๆ แบบนี้ทำไม?”
หวงซิ่วปินมีปฏิกิริยาไวเช่นกัน เขารีบประคองเฉิงอิงที่อยู่ข้างกาย “ภรรยาผมกินอิ่มเกินไป ผมเลยพาเธอออกมาย่อยอาหาร”
ผู้บัญชาการเสิ่นพยักหน้า “ได้ยินว่าภรรยานายตั้งครรภ์แล้ว ทำไมไม่เอาไฟฉายมาด้วย? ถ้าหกล้มขึ้นมาจะยุ่งเอา”
หวงซิ่วปินหัวเราะอย่างซื่อ ๆ “ลืมเอามา”
ผู้บัญชาการเสิ่นไม่ได้พูดกับเขาต่อ แต่หันไปทางอวิ๋นซุ่ยซุ่ยแล้วกล่าวว่า “หมออวิ๋น เมื่อครู่นี้ขอบคุณมากจริง ๆ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงแข็งตายอยู่บนพื้นจนกลายเป็นแท่งน้ำแข็งไปแล้ว”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยตอบอย่างไม่ถ่อมตัวหรือโอ้อวด “ฉันแค่ทำในสิ่งที่หมอควรทำเท่านั้น คุณไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ”