เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้บัญชาการเสิ่น... ผู้บัญชาการเสิ่น...”
จนกระทั่งสิ่งนั้นเข้ามาใกล้ อวิ๋นซุ่ยซุ่ยถึงได้ฟังออกว่าเสียงนั้นไม่ใช่เสียงผีร้องเรียกวิญญาณ แต่กำลังเรียกผู้บัญชาการเสิ่น
เพียงแต่จงใจลดเสียงให้เบาลง จึงฟังดูน่าขนลุกเช่นนั้น
ที่ว่ากำลังขยับยุกยิกก็ไม่ใช่การขยับยุกยิกจริง ๆ แต่เป็นคนสองคนที่กำลังเดินหลังค่อม
คนหลอกคนด้วยกันเองนี่ช่างทำให้ตกใจจนแทบตายจริง ๆ!
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
โชคดีที่สองคนนั้นเดินเลียบกำแพงมาตลอด ไม่ได้สังเกตว่ามีคนเป็น ๆ อย่างเธอยืนทื่ออยู่หน้าหอพัก
เธอย่องเข้าไปหลบในทางเดินอย่างเงียบเชียบ ตั้งใจจะดูว่าสองคนนั้นแอบทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ กันแน่
“ฝันของเธอแม่นหรือเปล่าแน่ ผู้บัญชาการเสิ่นยังไม่โผล่มาเลย ถ้าฉันรู้ว่าเธอกล้าหลอกฉัน ฉันจะจัดการเธอจนอยู่ไม่สุข!”