เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าของเฉิงอิงมืดครึ้มลง แต่ยังฝืนยิ้มพลางถามว่า “ไม่กินด้วยกันหรือ?”
“จะทำแบบนั้นได้ยังไง?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “เธอเป็นคนท้อง ต้องดูแลร่างกายให้ดีสิ จะไปกินข้าวบ้านคนอื่นส่ง ๆ ได้ยังไง? ถ้าเกิดกินอะไรไม่ดีจนกระทบลูกขึ้นมาจะทำยังไง?”
“วางน้ำแกงไว้บนขอบหน้าต่างแล้วรีบกลับไปเถอะ”
เฉิงอิงจะยอมกลับไปได้อย่างไร?
ที่บ้านไม่มีอะไรเลย ผักกาดขาวเพียงเล็กน้อยที่มีอยู่ก็เป็นใบผักที่เธอเก็บมาจากของที่คนอื่นไม่เอา แล้วล้าง ๆ ไปอย่างนั้นเอง เพียงเพื่อจะได้นำมาแลกอาหารจากบ้านอวิ๋นซุ่ยซุ่ย
ส่วนโรงอาหารยิ่งไม่ต้องพูดถึง กินได้แค่พอไม่ให้หิวตายเท่านั้น
เธอเองก็เคยคิดจะให้หวงซิ่วปินแอบยัดเงินกับตั๋วอาหารให้พ่อครัวใหญ่ เพื่อทำอาหารให้เธอเป็นพิเศษ แต่สัตว์เดรัจฉานหวงซิ่วปินกลับพูดอย่างไรก็ไม่ยอมทำตัวพิเศษ และยังไม่อนุญาตให้เธอทำด้วย
เธอเป็นคนท้องนะ! แล้วทำไมจะทำตัวพิเศษไม่ได้?