เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินอวิ๋นซุ่ยซุ่ยเป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอง กู้จวินก็มีสีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งกระอักกระอ่วนและเจือด้วยความพ่ายแพ้
เขามองเธอ สีหน้าชัดเจนราวกับกำลังบอกว่า “หรือว่าไม่ใช่?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยแทบไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“เป็นไปได้ยังไง! สายตาของฉันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ?”
คราวนี้ถึงตากู้จวินไม่เข้าใจบ้างแล้ว เขาหรี่ตาลง “ถ้าอย่างนั้น ตอนแรกเธอหมั้นกับเขาทำไม?”
“ก็แค่เพราะพ่อของเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของพ่อฉัน แล้วสองตระกูลก็อยู่ใกล้กัน แต่งให้เขาแล้วทางบ้านสามีคงไม่กล้ารังแกฉันเท่านั้น” น้ำเสียงของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยราบเรียบ ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของกู้จวินก็ไหววูบ นี่ช่างเหมือนรูปแบบการทำงานของเธอจริง ๆ
เมื่อนึกย้อนถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสอง ส่วนใหญ่ก็เป็นเฉินเหลียนเซิงที่แสดงความรักอย่างด้วยตัวเอง ส่วนอวิ๋นซุ่ยซุ่ยแทบไม่ได้ตอบสนองอะไรมากนัก