กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนนั้น ทั้งสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่หันหลังให้กัน โดยเว้นระยะห่างตรงกลางไว้ไกลลิบ ราวกับยังยัดคนอีกคนลงไปได้
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยเพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรกว่า ที่จริงแล้วเตียงนี้ก็ค่อนข้างใหญ่ ก่อนหน้านี้เธอคิดว่ามันเบียดกันได้อย่างไรกันนะ?
เธอหลับตาลงอย่างสะลึมสะลือ กลางดึกหนาวจนขดตัวเป็นก้อน แต่ก็ยังรักษาสติเอาไว้ได้เล็กน้อย ไม่ปล่อยให้ตัวเองกลิ้งไปทางอีกฝั่งของเตียง
แม้แต่ตัวเธอเองยังอยากชมว่าเจตจำนงมั่นคงจริง ๆ
ส่วนกู้จวินมองร่างนั้นที่ยอมขดตัวเป็นก้อนราวกับซาลาเปาไส้ถั่ว แต่ไม่ยอมขยับเข้ามาทางเขาแม้แต่น้อย จนโกรธเสียแทบกัดฟันแตก
ทั้งสองคนต่างนอนไม่หลับสนิท พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก็มีสภาพราวกับถูกนางภูตดูดเอาแก่นแท้ ปราณ และจิตวิญญาณไปจนหมด