กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อ๊าก!”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยกรีดร้องออกมา แต่เพราะเสียงแหบแห้ง จึงฟังคล้ายไก่ตัวผู้ที่ถูกบีบคอ
โจวอวิ้นสะดุ้งตกใจ ก่อนถามอย่างประหลาดใจว่า “เจ็บขนาดนั้นเลยหรือ?”
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยฝังศีรษะลงกับเตียงคนไข้อย่างลึกสุดใจ กว่าจะเค้นคำออกมาได้ก็ผ่านไปนาน “เจ็บ”
“ยาเหลืออีกนิดเดียว เดี๋ยวก็หมดแล้ว” โจวอวิ้นปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนทำให้เธอแทบร้องไห้
หมดหน้าจะพบผู้คนแล้วจริง ๆ
กู้จวินเหลือบเห็นใครบางคนที่ขดตัวเหมือนนกกระทา แววขบขันแต้มอยู่ในดวงตา เขากระแอมเบา ๆ สองครั้ง แล้วก็เห็นอีกฝ่ายฝังศีรษะลงไปแน่นกว่าเดิม
หลังฉีดยาเสร็จ อวิ๋นซุ่ยซุ่ยรีบดึงกางเกงขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นอนตะแคงอยู่บนเตียงคนไข้ ไม่ยอมมองมาทางเขาไม่ว่าจะพูดอย่างไร