เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างทางไปเกสต์เฮาส์ หยางฉยงอิงกล่าวขอบคุณทั้งสามคน
โดยเฉพาะสวีเจิ้นกั๋ว แม้จะเป็นคนไข้ที่เพิ่งพบกันโดยบังเอิญ แต่กลับยอมวิ่งเต้นช่วยเธอ เป็นเรื่องยากที่จะไม่รู้สึกซาบซึ้ง
เมื่อเธอรู้ว่าดอกไม้ทุกเช้าล้วนเป็นสวีเจิ้นกั๋วที่นำมามอบให้ ความรู้สึกก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น นอกจากซาบซึ้งแล้ว ยังแฝงความรู้สึกประหลาดอยู่เล็กน้อย
เธอตบไหล่สวีเจิ้นกั๋วเบา ๆ “ขอบใจมากนะ พี่รับน้ำใจของเธอไว้แล้ว แต่การตื่นเช้าทุกวันไปเด็ดดอกไม้เหนื่อยเกินไป เธอกลับไปดูแลหลานชายที่บ้านให้ดีเถอะ”
สวีเจิ้นกั๋วก้มตาลง น้ำเสียงแหบแห้ง “ได้”
“ต่อไปถ้าเธอกับหลานชายต้องการอะไร ก็มาหาพี่ที่โรงพยาบาลเมืองได้ โทรศัพท์มาก็ได้เหมือนกัน พี่จะช่วยอย่างสุดความสามารถ” หยางฉยงอิงรับปาก
อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็พูดขึ้นว่า “มาหาฉันก็ได้”
สวีเจิ้นกั๋วพยักหน้า แต่ไม่เคยมองเธอเลย หลังจากทักทายกันแล้วก็ขอตัวกลับ