เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่ชิงหลานรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เมื่อครู่นี้เธอแค่พูดตามมารยาทไม่กี่คำ บอกให้อวิ๋นอิงมาพักที่บ้าน แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงเอาจริงเอาจังขึ้นมาได้
เธอเหลือบมองอวิ๋นซุ่ยซุ่ยอย่างกระอักกระอ่วน และพบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยดีนัก ในใจก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ
อวิ๋นอิงรีบฉวยโอกาสพูดว่า “ซุ่ยซุ่ย ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไร อาหลาน ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคุณตัดสินใจเองไม่ได้ ฉันไม่โทษคุณ ซุ่ยซุ่ยอารมณ์ไม่ดี อย่าไปทำให้เขาไม่พอใจเลย ถึงตอนนั้นคุณจะลำบาก”
พอเย่ชิงหลานได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที เธอเป็นแม่สามี เป็นผู้อาวุโส แล้วทำไมต้องคอยดูสีหน้าลูกสะใภ้เพื่อใช้ชีวิตด้วย แค่อยากให้ใครสักคนมาพักที่บ้านยังไม่ได้เลยหรือ
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “อิงจื่อเป็นพี่สาวของเธอ ที่ฉันยอมให้เธอเข้ามาอยู่ก็เพราะเห็นแก่หน้าของเธอ นี่ยังไม่พอใจอีกหรือ”