เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเห็นใบหน้าคุ้นเคย อวิ๋นซุ่ยซุ่ยก็หลุดปากเรียกออกมาทันทีว่า “แม่!”
เย่ชิงหลานชะงักไป ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย “ลูกชายไปพายัยหนูที่ไหนกลับมา ถึงได้เกรงใจกันขนาดนี้!”
ใบหน้างดงามของอวิ๋นซุ่ยซุ่ยแดงก่ำด้วยความอับอาย อยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียเดี๋ยวนั้น
ชาติก่อนเธอเรียกแม่จนเคยปาก พอตื่นเต้นขึ้นมาก็เลยหลุดเรียกออกไปตามความเคยชิน
เธอบิดเนื้อบริเวณเอวด้านหลังของกู้จวิน บอกเป็นนัยให้เขารีบพูดอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นคงน่าอึดอัดเกินไป
กู้จวินถูกเธอหยิกจนร่างกายเกร็งไปหมด ที่จริงไม่ได้เจ็บเลย แรงมือแค่นั้นของเธอแทบไม่ต่างจากเกาให้คัน
เพียงแต่ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ เอวมักจะไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษ
เขาคว้ามือเธอไว้โดยไม่แสดงสีหน้า แล้วกอบกุมไว้แน่นกลางฝ่ามือ ป้องกันไม่ให้เธอซุกซนไปแตะต้องอีก