กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้างร่องน้ำเป่ยหวงของหมู่บ้านอ้ายหมิน อวิ๋นซุ่ยซุ่ยถือของดีที่กวาดมาจากอวิ๋นเจี้ยนจง เดินย่ำรองเท้าหนังส้นเหลี่ยมสีดำที่ยังใส่มาไม่กี่ครั้งไปบนถนนดินซึ่งเต็มไปด้วยก้อนหินและรอยล้อรถอย่างยากลำบาก
แต่คนที่เดินอยู่ข้างหน้ากลับไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาก้าวขายาว ๆ ทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว จนไม่ทันสังเกตว่าเธอทิ้งระยะห่างไปไกลแล้ว
เดิมทีเธอก็นั่งรถโดยสารมานานถึง 1 ชั่วโมงครึ่ง แถมยังต้องดมกลิ่นเหงื่อกับกลิ่นอาหารนานาชนิดที่หมักหมมอยู่ในรถ จนอวิ๋นซุ่ยซุ่ยรู้สึกไม่สบายอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องตากแดดเดินมาอีกนาน เธอจึงยิ่งมึนหัวจนแทบยืนไม่ไหว
เธอจึงหยุดเดินเสียเลย หาที่ร่ม เช็ดก้อนหินแล้วนั่งลง จากนั้นก็แสร้งร้อง “โอ๊ย” ออกมา