กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237
"ขี่ให้มันเร็ว ๆ หน่อย!"
ฉู่อี้อานเร่งเร้าด้วยความร้อนรนเล็กน้อย
แสงสนธยาถูกเมฆดำบดบัง ทว่าไฟถนนกลับไม่เปิด พวกเขาไม่สามารถอาศัยเงาเพื่อแยกแยะความผิดปกติได้อีกต่อไป ตอนนี้คือช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด!
ที่สำคัญที่สุดคือ เธอกลับมีความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
โซ่จักรยานของทั้งสองแทบจะปั่นจนเกิดประกายไฟ ในที่สุดก็มาถึงที่พักที่เช่าไว้ สินค้าที่ซื้อตอนบ่ายยังอยู่ที่ห้อง รปภ. ทั้งคู่จึงใช้รถเข็นช่วยกันขนของกลับมา
ล็อกประตู ล็อกหน้าต่าง เปิดไฟ
ขนของเข้าไปในห้อง ฉู่อี้อานทำทุกอย่างเสร็จสิ้นในรวดเดียว