บทที่ 104

บทที่ 104

เดิมทีเบาะที่นั่งเจ็ดคน วันนี้ในที่สุดก็ครบสมาชิกเสียที

ไป๋ซือเหนียนนั่งอยู่ทางซ้ายมือของเธอ ส่วนมู่หรงเอ๋อร์นั่งอยู่ทางขวา ฉู่อี้อานรู้สึกว่าตัวเองเปรียบเสมือนกำแพงระหว่างหญิงสาวกับชายหนุ่ม ทั้งแข็งแกร่งและขวางหูขวางตา

ในที่สุดก็ถึงจุดหมาย

เธอกลลงมาจากรถแล้วเดินไปยืนหลบมุม ปล่อยพื้นที่ให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

ไป๋ซือเหนียนมีมู่หรงเอ๋อร์เป็นคนนำทาง พวกเขามาถึงบริเวณข้างโรงงานร้างแห่งหนึ่ง หลังจากลงจากรถสายตาก็พกวาดมองรอบตัวทันที ก่อนจะขมวดคิ้ว "ของที่เธอพูดถึงล่ะ"

"ตามฉันมา"

มู่หรงเอ๋อร์เดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังด้านนอกโรงงาน จากนั้นหยุดเท้าลงตรงปากท่อระบายน้ำแห่งหนึ่ง

เธอเปิดฝาท่อระบายน้ำออกแล้วยื่นไฟฉายให้ไป๋ซือเหนียน "ฉันเอาอาหารกับน้ำมันเก็บไว้ข้างล่างค่ะ"