บทที่ 101

บทที่ 101

พวกเขากำลังอยู่ระหว่างทางหาเสบียง น่าเสียดายที่เดินไปได้แค่ครึ่งทางก็ถูกสายฝนขวางไว้เสียก่อน

หยาดฝนโปรยปรายลงมาไม่หนักนัก ทว่าสายฝนกลับเจือปนไปด้วยกัมมันตรังสี ซึ่งเพียงพอที่จะหยุดยั้งฝีเท้าของพวกเขา

ไป๋ซือเหนียนสั่งให้จอดรถไว้ใต้ตึกที่พักอาศัยแห่งหนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้คนงัดประตูใหญ่ของหมู่บ้านตึกแถวเข้ามา เมื่อมาถึงมือของลูกพี่ไป๋ ประตูและหน้าต่างก็ไม่ต่างอะไรกับของประดับ ทั้งยังมีความเย่อหยิ่งพองขนจนทำให้ฉู่อี้อานนึกถึงตอนที่เคยถูกเขาข่มเหงรังแกในตึกที่พักอาศัยก่อนหน้านี้

เขาเลือกห้องของคนดวงซวยห้องหนึ่งตรงห้องกลางของชั้น

ไป๋ซือเหนียนสั่งให้คนถีบประตูพังโครมเข้าไป คนข้างในสะดุ้งเฮือกแล้วลุกขึ้นยืนพรวดทันที

"ว้าว โอ้ ว้าว โอ้"

เขาแผดเสียงร้องโวยวายอย่างน่าหมั่นไส้