บทที่ 84

บทที่ 84

ลู่ชิงเยวียนกำลังคิดว่าแอร์เคลื่อนที่ที่ฉู่อี้อานพกมาควรจะวางไว้ตรงไหนดี แต่ไม่นานพวกเขาก็พบว่าความกังวลนี้ดูเหมือนจะมากเกินไปเสียหน่อย

วันที่สิบแปดของเกมตอนกลางวัน อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นถึงหกสิบห้าองศา ซึ่งนี่ไม่ใช่ระดับอุณหภูมิที่ผิวหนังมนุษย์จะรับไหวอีกต่อไปแล้ว แม้แต่ในห้องใต้ดินก็ยังมีอุณหภูมิสูงกว่าห้าสิบองศา แค่นั่งลงเหงื่อก็ไหลท่วมตัว น้ำดื่มบรรจุขวดร้อนลวกจนมือพอง

เครื่องปั่นไฟกำลังทำงาน พัดลมสองตัวเป่าลมออกมาหวีดหิว

ทว่าไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย ลมที่เป่าออกมาล้วนเป็นลมร้อน

จนกระทั่งถึงตอนกลางคืน อุณหภูมินอกอาคารก็ยังคงอยู่ราวๆ หกสิบองศา ผืนแผ่นดินทั้งผืนได้กลายเป็นเตาอบขนาดยักษ์ไปเสียแล้ว วันนี้ไม่มีใครเดินทาง หรือไม่ก็คือผู้คนที่อยู่ในเมืองไม่สามารถเดินมาถึงที่นี่ได้ไหวและถูกความร้อนคร่าชีวิตไปเสียกลางทาง