บทที่ 46

บทที่ 46

เธอถ่วงเวลาเขาไว้ไม่น้อย จนกระทั่งบอดี้เอิร์กด้านข้างเริ่มเร่ง "คุณลู่ เราต้องไปกันแล้ว"

ฉู่อี้อานได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำแถมยังสะอึกสะอื้นจากการร้องไห้อย่างหนัก "ค-คุณ คุณจะไปไหนเหรอคะ"

เธอยังบอกว่าจะพาไปหาองค์กรแล้วพาเขามาที่หมู่บ้านซะอีก

"คุณลู่ ตารางเวลาของเราเป็นความลับครับ"

บอดี้เอิร์กข้าง ๆ เตือนขึ้น

ในช่วงวิกฤตอาหารระยะแรก นอกเหนือจากบุคคลระดับท็อปที่อยู่ในรายชื่อแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์เข้าสู่เขตรอดชีวิตทั้งสิ้น

"คุณก็ได้ยินแล้ว ไปไม่ได้หรอก"

ลู่ชิงเยวียนยังคงมีน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์และไม่มีสีหน้าใด ๆ เช่นเดียวกับสองเกมก่อนหน้า อ่า ไม่สิ รอบนี้พวกเขาเพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก เขาย่อมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร