บทที่ 4

บทที่ 4

ฉู่อี้อานรีบถอยกลับเข้ามาในระเบียง ฟังเสียงกรีดร้องจากห้องข้างๆ จนขาอ่อนแรง ส่วนที่ไกลออกไป สนามโรงอาหารยังมีคนกำลังวิ่งหนีหนทางที่สายตาไปถึงล้วนแต่เป็นนรกบนดิน

ความหวาดกลัว ความเคว้งคว้าง

เสื้อผ้าของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุดราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากในน้ำ

หูอื้อ ได้ยินเสียงใดๆ ไม่ชัดเจน

สมองว่างเปล่า วิสัยทัศน์ก็พร่ามัว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เธอได้สติขึ้นมานึกได้ว่าตัวเองยังมีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง

ข้อความในแอปพลิเคชันสนทนากำลังจะระเบิดอยู่แล้ว

ฉู่อี้อานมองกลุ่มแชทที่เขียนว่า【ชั้นปี 22 สาขาธรณีวิทยา】อยู่ด้านบน

【ช่วยด้วย มี——เวลา 16:12 น.】