เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ฮวาซูเข้าสู่โถงใหญ่ของตำหนักเฉียนชิง แต่ถูกเยียนอวี่ขวางไว้
เยียนอวี่พาฮวาซูไปด้านข้าง แล้วลดเสียงถามว่า “พระชายาจะพาข้าออกจากวังหรือไม่?”
“เจ้าร้อนใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” ฮวาซูยิ้มพลางจิ้มปลายจมูกงดงามของเยียนอวี่ “อีซัวยังบ่นถึงเจ้าอยู่เลยเมื่อเช้า”
“ไม่ใช่เช่นนั้น พระชายา ข้ารู้สึกว่าฝ่าบาทดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ” เยียนอวี่เริ่มร้อนใจ
เรื่องที่ทำให้เยียนอวี่ร้อนใจย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก ฮวาซูจึงเก็บสีหน้าหยอกล้อทันที “บอกข้ามา เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เยียนอวี่เล่าเรื่องที่ช่วงนี้ฮ่องเต้มักเรียกให้นางคอยปรนนิบัติใกล้ชิด
“เจ้าหมายความว่า ฝ่าบาทเกิดความคิดอื่นกับเจ้าหรือ?”
“บ่าวมิกล้าคาดเดาพระราชประสงค์โดยพลการ”
เมื่อเยียนอวี่กล่าวเช่นนี้ เรื่องนั้นก็เป็นความจริงเกือบแปดถึงเก้าส่วนแล้ว