เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
จวนโหวเดิมมีนายและบ่าวไพร่มากกว่า 500 คน ครอบครัวลู่เฟยกับหลี่เฉียวเหนียงพาคนไปหลายสิบคน ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ยังมีคนอีกหลายสิบคนที่ได้รับความเมตตา ปล่อยตัวออกไปเนื่องจากแต่งงาน เจ็บป่วย ชราภาพ และเหตุอื่น ๆ จึงเหลืออยู่ราว 400 คน
หลังจากคนเหล่านี้ทยอยไถ่ตัวและขายตัวกันไป สุดท้ายจึงเหลือบ่าวไพร่อยู่เพียงกว่า 30 คน
ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ดื่มยาจนหมดแล้วนอนหลับไปตื่นหนึ่ง ครั้นทราบข่าว ทุกคนก็ถือสัญญาทาส เก็บข้าวของแล้วจากไปหมดแล้ว
นางโกรธจนด่าทอเสียงดัง “เจ้าพวกโง่เขลา! เจ้าพวกโง่เขลา!”
“ท่านแม่ แม้แต่บรรดาศักดิ์โหวก็ไม่มีแล้ว จะยังรักษาเปลือกนอกไว้ไปเพื่ออะไร? ปล่อยคนออกไปเสีย ทุกเดือนก็ประหยัดเงินเดือนได้หลายร้อยตำลึงแล้ว!” เสิ่นซื่อไม่พอใจ เพราะเงินที่ประหยัดได้นั้นล้วนเป็นสินเดิมของนาง