กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ตึง—ตึง—ตึง—”
ระฆังใหญ่แห่งพระราชวังถูกตีขึ้นอย่างเป็นจังหวะ เสียงระฆังดังกังวานก้องไกล
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... เหล่าขุนนาง บัณฑิต และราษฎรที่รออยู่หน้าประตูพระราชวังต่างนับอยู่ในใจ เมื่อนับถึง 27 ครั้ง ทั่วทั้งบริเวณก็เงียบสงัดราวกับความตาย อากาศแข็งค้างไปด้วย
นักศึกษาจากสำนักศึกษาหลวงผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน ร้องอุทานว่า “ไทเฮาสวรรคตแล้ว!”
ทุกคนราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน มันคือระฆังไว้ทุกข์แด่ไทเฮาจริง ๆ ไทเฮาสวรรคตแล้ว!
คำเรียกร้องได้รับการตอบสนอง เดิมทีสมควรโห่ร้องยินดี ทว่าทุกคนกลับเงียบงันอย่างผิดคาด คล้ายผู้คนตายเร็วเกินไปจนสมองตั้งรับไม่ทัน เกิดเป็นความงุนงงว่างเปล่า
ครู่ต่อมา กรมกำกับพิธีการก็ออกมาจากประตูพระราชวัง ประกาศราชโองการ