เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ค่ำคืนเทศกาลสารทกลาง ราษฎรออกไปเผากระดาษเงินกระดาษทองตามท้องถนน ก่อนถึงเวลาห้ามออกนอกเคหสถานยามค่ำจึงถูกไล่ให้กลับเรือน เถ้ากระดาษบนพื้นปลิววนขึ้นฟ้าตามแรงลม
ขอทานน้อย 6 คนจับกลุ่มกันเป็นคู่ ๆ เดินเร่ร่อนไปตามถนน คนหนึ่งคอยดูต้นทาง ส่วนอีกคนแปะกระดาษบนกำแพง
เมื่อทหารลาดตระเวนเดินผ่าน พวกขอทานก็รีบนอนลงกับพื้น คว้าเถ้าธูปบนพื้นมาป้ายใบหน้า แล้วขดตัวเบียดกัน
จู๋จั้งอยู่กลุ่มเดียวกับชิงเซิง จู๋จั้งอายุ 16 ปี รูปร่างสูงใหญ่จนเติบโตเป็นเด็กหนุ่มแล้ว ทว่ายามนอนอยู่บนพื้นก็ยังเรียกให้ทหารลาดตระเวน 2 นายเข้ามาซักถาม
เมื่อชิงเซิงเห็นทหารเดินเข้ามา นางก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น พลางร้องเรียกท่านแม่
จู๋จั้งปลอบว่า “น้องหญิงอย่าร้องไห้เลย ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่า นั่นไม่ใช่ท่านแม่ ท่านแม่ตายไปหลายปีแล้ว”
“เมื่อครู่ข้าเห็นชัด ๆ ว่า สตรีผู้นั้นสวมชุดขาวผมยาว นางก็คือท่านแม่”