เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ขนย้ายข้าวของเสร็จสิ้น ลู่เฟยขึ้นรถม้าคันสุดท้าย รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกไป เขาเปิดม่านรถขึ้นแล้วหันกลับไปมองประตูใหญ่ของจวนโหว
ภายใต้รัตติกาล โคมไฟดวงใหญ่สองดวงส่องสะท้อนอักษรสีทองสลักนูนคำว่า “จวนโหวผิงซี” เหนือประตูใหญ่ รถม้ายิ่งเคลื่อนห่างออกไป อักษรสีทองเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เลือนมืดลง
ลู่เฟยวางม่านรถลง ความคิดประหลาดอย่างหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ
ชั่วชีวิตของคนเรา ย่อมต้องพบกับทางแยกสำคัญอยู่หลายครั้ง เพียงเพราะเลือกต่างกัน สุดท้ายจึงก้าวไปบนเส้นทางแห่งโชคชะตาที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เขารู้สึกว่าตนเองโชคดีนัก เขาไม่ได้เลือกเส้นทาง แต่เลือกคน หากติดตามคนถูกต้อง เส้นทางย่อมถูกต้องไปด้วย
เรือนเหอเซียง
เมื่อหลี่เฉียวเหนียงรู้ว่าจวนโหวผินเข้ากับอ๋องติ้ง และบุตรชายของแม่นมหลินได้กลายเป็นโหวผิงซีคนใหม่ นางก็รู้ว่าตนเองจำเป็นต้องเลือกแล้ว