เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ลู่เฟยถูกเรียกไปยังเรือนโซ่วคัง
ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ให้เขาเป็นตัวแทนจวนโหวไปสวามิภักดิ์ต่ออ๋องติ้ง
“ท่านย่า! ท่านแม่! เรื่องนี้ทำไม่ได้เป็นอันขาด!”
ลู่เฟยตกใจกับแผนการของฮูหยินผู้เฒ่าลู่เป็นอย่างยิ่ง “สงครามที่ซู่โจวได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ อ๋องอิงกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมกองทัพ ภายในหนึ่งเดือนย่อมต้องมาถึงซ่างจิง ห้าค่ายทหารใหญ่มีทหารเพียง 100,000 นาย แต่อ๋องอิงมีกองทัพ 200,000 นาย อีกไม่นานก็ต้องตีซ่างจิงแตกแน่ ถึงเวลานั้น ตระกูลลู่ของพวกเราก็จะมีความดีความชอบในการติดตามมังกรแล้ว!”
ลู่เฟยกลัวว่าทั้งสองจะทำเรื่องโง่เขลา น้ำเสียงจึงแข็งกร้าวขึ้น
คำว่า ‘ความดีความชอบในการติดตามมังกร’ ช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก
ฮูหยินผู้เฒ่าลู่กับเสิ่นซื่อลังเล ความตั้งใจเด็ดเดี่ยวที่เพิ่งรวบรวมได้เมื่อครู่พลันอ่อนลงไปกว่าครึ่ง