เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
แม่นมหลินปรนนิบัติลู่หมิงถอดเสื้อผ้าและเช็ดตัวด้วยตนเอง
ลู่หมิงเมามายจนร้องเรียกฮูหยิน
ไม่ว่าเขาจะเรียกผู้ใด แม่นมหลินก็ขานรับเสียงเบาอย่างยินดี “ข้าอยู่นี่”
ช่วงหลายวันนี้ นางฟื้นตัวเร็วกว่าหลี่เฉียวเหนียง ไม่ถึง 3 วันก็ลงจากเตียงได้แล้ว ทั้งยังแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า บางทีอาจเป็นเพราะหลังจากได้ดูแลจวนแล้วมีของกินดี ๆ ร่างกายของนางจึงอวบขึ้นเล็กน้อย
แม่นมหลินรู้สึกว่า นี่ต้องเป็นเพราะพระโพธิสัตว์กวนอิมคุ้มครองแน่ ดังนั้นเด็กคนนี้นางจะต้องรักษาไว้ให้ได้
ขณะที่สุราของลู่หมิงยังไม่สร่าง แม่นมหลินก็ปีนขึ้นเตียง…
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด แม่นมหลินจึงเอนกายนอนลงด้านข้างอย่างพึงพอใจ พลางคิดว่า ผู้ชายก็ไม่ง่ายเหมือนกัน งานนี้เหนื่อยแทบตายจริง ๆ…
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่หมิงลุกจากเตียง คอแห้งจนทนไม่ไหว จึงร้องเรียกด้วยเสียงแหบพร่า “มีใครอยู่บ้าง!”
แม่นมหลินที่อยู่ข้างกายลุกขึ้นนั่ง แล้วขานรับอย่างเขินอาย “ท่านโหว ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”