กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ข้าไม่ได้หมายความว่าจะโทษเจ้า” ลู่หมิงโอบหลี่เฉียวเหนียงพลางปลอบโยน ทว่าในใจกลับคิดถึงฮวาซู
หลังจากเขาถูกช่วยกลับมา เขาคิดว่าฮวาซูกระโดดหน้าผาตายไปแล้ว จึงโศกเศร้าอย่างยิ่งและไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ในห้วงความคิดมีแต่ภาพฮวาซูถือกระบี่เปื้อนเลือดพุ่งเข้าหาโจรเขา ฉากนั้นทั้งเด็ดเดี่ยวและห้าวหาญ งดงามจนสะเทือนใจ ราวกับเปลวเพลิงลุกโชนแผดเผาหัวใจของเขา
เขาเป็นแม่ทัพ แต่สุดท้ายตัวเขากลับถูกช่วยชีวิต ส่วนฮูหยินของเขาถูกบีบให้กระโดดหน้าผา ความหยิ่งทะนงในฐานะแม่ทัพทำให้เขาละอายใจจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
หลังรู้ว่าหัวหน้าคนงานไร่นาเจิ้งจ้างวานคนฆ่า เขายิ่งเสียใจจนแทบคลั่ง ตอนนั้นเขาคงเลอะเลือนไปจริง ๆ เหตุใดต้องยึดติดกับที่ดินไม่กี่หมู่นั่นไม่ยอมปล่อยด้วย?