กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดอกเตอร์หม่าเสี่ยวหลงถอนหายใจเบาๆ “ไม่มีอะไร”
“...” ชางอู๋ทำหน้าเฉย นี่มันมีเรื่องชัดๆ! สมกับเป็นพวกนักวิจัยจริงๆ น่ารำคาญที่สุด
ทั้งคนนั้นคนนี้ชอบพูดเป็นปริศนา
ชางอู๋หันไปมองผอ.เฉิงจิ้ว “ผอ.เฉิงจิ้วครับ ขอถามหน่อยว่าดอกเตอร์หม่าเสี่ยวหลงเป็นอะไร”
ผอ.เฉิงจิ้วยิ้มกว้าง เล่าให้ฟัง “เขาไม่อยากทำการทดลอง บ่นว่ากลิ่นสเนกเหม็นเกินไป ทางฝั่งฉินหนิงคืบหน้าไม่มาก เราก็ได้แต่ทดลองไปเรื่อยๆ อืม! ดอกเตอร์หม่าเสี่ยวหลงอยากไปลงเก็บของชายทะเล เขาบอกว่ามาที่ภูเขาวาลาหลายเดือนแล้ว ยังไม่เคยไปเก็บของที่หาดทะเลทรายเลย รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย...”
ดอกเตอร์หม่าเสี่ยวหลงแข็งค้างขึ้นมาทันที
ให้ตายสิ