กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พืชมาร ที่คุณหมายถึงคือแบบนี้เหรอ”
สีหน้าชิวหรูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอพริบวาบมาอยู่ข้างเจียงหน่วน มือคว้าแล้วดึงเบาๆ ของดำๆ ท่อนหนึ่งถูกชิวหรูดึงออกมาจากหลังต้นไม้ เสียงเผาไหม้ซู่ๆ ดังมาจากจุดที่สัมผัส
เจียงหน่วนตกใจมาก รีบถอยหลัง
แม้แต่อิ่งหยาที่ซ่อนอยู่ในเงาก็โผล่ออกมา พึมพำเสียงต่ำ “ให้ตายสิ โผล่มาจากไหนกัน!?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น
ทุกคนพากันล้อมเข้ามา
เหมิงซู่ชะโงกหัวออกมา เอามือขวาค้ำคาง เพ่งดูสองสามที “พืชมารกลายพันธุ์ชนิดเถาเลื้อย — เถาเลื้อยดูดเลือด เจ้านี่เก่งเรื่องซ่อนตัวจู่โจม”
เฉิงหลิวยื่นปากขึ้น ส่งเสียง ‘ชิ’ “ซวยจริง! ชิวหรูเผามันทิ้งไปเลยเถอะ! กินก็ไม่ได้ ใช้ก็ไม่ได้ เป็นขยะดีๆ นี่เอง”
ในถิ่นทุรกันดาร
พืชมารไม่ใช่ทุกชนิดจะมีประโยชน์