กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เข้าสู่ยามค่ำ
หมอกบางปกคลุมผืนแผ่นดิน
ลานเรือนบ้านหินคึกคักเป็นพิเศษ ทุกคนนั่งล้อมวงอยู่ข้างโต๊ะหิน กินข้าว จิบสุรา
“มาม้า หิว”
เสี่ยวหลิวหลีสะบัดหางเบาๆ เสียงเพียะๆ ดังขึ้น แล้วร้องบอกเจียงหน่วนด้วยเสียงอ้อนๆ ว่าหิว อยากกินของ
แต่ว่า——
พอเจียงหน่วนคีบเนื้อย่างที่หั่นไว้แล้วยื่นให้ เสี่ยวหลิวหลีก็หันหน้าหนี ปฏิเสธผลักไสซ้ำๆ “ไม่ๆๆ... อันนี้เหม็นๆ ไม่กิน” ถ้าว่ากันเรื่องความสามารถในการสื่อสาร เสี่ยวหลิวหลีออกเสียงชัดเจนและเข้าใจง่ายกว่าเสี่ยวหรวนหรวน
เจียงหน่วนเอียงหัว ลังเล “เนื้อย่างเหม็นเหรอ”