เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงหน่วนดีใจจนออกนอกหน้า รับเมล็ดพันธุ์ผักมา “คุณเติ้งคะ ไม่ทราบว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ผักอะไรหรือคะ?”
“ผักและผลไม้ทั่วไปมีครบครับ ผมกำชับให้คนทำป้ายชื่อไว้แล้ว เมล็ดพันธุ์แต่ละอย่างมีไม่มาก ทั้งหมดเป็นเมล็ดพันธุ์ดั้งเดิมที่เพาะเลี้ยงตามธรรมชาติ ไม่ผ่านการปรับแต่งพิเศษ จึงสามารถนำไปขยายพันธุ์ต่อได้อีกสองหรือสามรุ่นครับ” เติ้งหมิงพยายามข่มความหวาดกลัวเอาไว้ แล้วอธิบายที่มาของเมล็ดพันธุ์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เมล็ดพันธุ์บางส่วนที่สหพันธ์แจกจ่ายผ่านการปรับแต่งพิเศษ ซึ่งเมล็ดพันธุ์ชั้นดีเหล่านี้ไม่สามารถขยายพันธุ์ต่อได้และเก็บเมล็ดไว้ไม่ได้ ส่วนเมล็ดพันธุ์ที่เขานำมาให้เจียงหน่วนนั้นเป็นเมล็ดพันธุ์จากการขยายพันธุ์ตามธรรมชาติ จึงนำไปเพาะพันธุ์ต่อได้
เจียงหน่วนพยักหน้ารับพลางฟังคำอธิบาย ประคองกล่องกระดาษไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและจริงใจ “คุณเติ้งมีน้ำใจมากจริงๆ ค่ะ!”
ของขวัญแม้ดูเรียบง่าย แต่มีคุณค่าทางจิตใจสูง
ก็คงหมายถึงคุณเติ้ง เติ้งหมิงคนนี้นี่เอง
“คุณเติ้งไม่ต้องเกรงใจครับ เที่ยงนี้อยู่ทานข้าวแบบง่ายๆ กันก่อน ผมยังมีเรื่องอยากจะสอบถามคุณสักหน่อย—”
เติ้งหมิงตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มตอบ “จะดีหรือครับ!” ชางอู๋ดุจะตายไป ถ้าอยู่ทานข้าวด้วย จะไม่ถูกฆ่าปิดปากเอาหรือไง!?
เจียงหน่วนยืนกรานด้วยท่าทีจริงจัง “ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหนเลยค่ะ”