กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนภูเขาวาลา
ชางอู๋นั่งชันเข่า เอนพิงลำต้นไม้อย่างสบายๆ มือเหยียดออก พายุหมุนทีละลูกกระโดดโลดเต้นอยู่ที่ปลายนิ้ว เมื่อเจียงหยวนยืนยันว่ามีต้นไม้ที่เหมาะจะตัด ชางอู๋ก็สะบัดพายุหมุนลูกหนึ่งลงไปอย่างง่ายดาย
ในพริบตา ต้นไม้ใหญ่ล้มลง รอยตัดเรียบสนิท
รวมเวลาก่อนหลังไม่เกินสองสามลมหายใจ ภูเขาวาลาเป็นของเจียงหน่วน ต้นไม้ใบหญ้าในป่าลำเนาเขาย่อมตัดกันตามอำเภอใจไม่ได้ ไม่อย่างนั้นด้วยความเร็วตัดไม้ชั่วดีดนิ้วของชางอู๋ ภูเขาวาลาคงถูกชางอู๋ตัดจนเกลี้ยง
สายลมอบอุ่นพัดเอื่อย พัดพาเสียงของเจียงหน่วนมา
ชางอู๋ฟังพลางอมยิ้ม หางตาเชิดขึ้น รอยยิ้มแพร่กระจายไม่ขาด “เฮ้อ! ปวดหัวจริงๆ ยังเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต”
ระยะไกล เจียงหยวนชะงัก “ชางอู๋—”