เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตัดน้ำผึ้งนี่เหนื่อยจริงๆ
แต่ลวี่หลัวไม่ใช่คนธรรมดา
ตรงกันข้าม สามคนอย่างเจียงหน่วนที่ช่วยกันแบ่งบรรจุกลับเหนื่อยไม่เบา กลิ่นน้ำผึ้งที่ยั่วยวนนั้นค่อยๆ กลายเป็น “ยาพิษ”
เจียงหนี่เงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้าผ่านช่องระหว่างใบไม้ “พี่หน่วน พี่เจ็ดไปเอาน้ำตาลก้อนที่เมืองฐานทัพหรือ?”
น้ำผึ้งหวานเกินไป
หวานจนคนอยากอาเจียน
เจียงหย่านวดข้อมือที่เมื่อยปวด พิงโคนไม้ “พักหน่อยเถอะ เพิ่งรู้ว่าของดีมีมากเกินไปก็เหนื่อยจนแย่เหมือนกัน โชคดีที่มีแค่ห้าร้อยกว่าจิน...”
ถ้ามากกว่านี้คงได้ล้มหมอบ ไหก็ไม่ใหญ่ ไม่มีภาชนะจะบรรจุ ทุกครั้งที่แบ่งบรรจุน้ำผึ้งต้องตั้งสติให้ดี สั้นๆ ยังพอทนไหว พอนานเข้า ทั้งนัยน์ตา ทั้งมือ และเอวก็ปวดเมื่อยจนไม่ไหว
เจียงหน่วนหายใจสม่ำเสมอ แบ่งบรรจุอย่างเงียบๆ ไม่โอ้อวด