กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาวัลย์ของลวี่หลัวสะบัดเบาๆ พันรอบเจียงหย่าและเจียงหนี่ “พวกคุณช้าเกินไป ให้ฉันจัดการเอง”
ทะเลเขียวพัดมาเหมือนสายลม กวาดกลืนเข้ามา
ชั่วพริบตาเดียว ลมสีเขียวก็สลายไป เหลือเพียงกิ่งต้นท้อที่ว่างโล่ง สะอาดราวกับเพิ่งขัดด้วยขี้ผึ้ง เจียงหน่วนกับอีกสองคนหันมองหน้ากัน ต่างนิ่งอึ้ง
เจียงหน่วนเลียริมฝีปากด้วยปลายลิ้น กวาดตามองซ้ายขวา “ลวี่หลัว ลูกท้อป่าไปไหนหมด?” แค่ชั่วพริบตาเดียว ลูกท้อป่าที่ห้อยอยู่เต็มกิ่งก็หายเรียบไม่เหลือแม้แต่ลูกเดียว
หรือว่าภาพผลไม้ดกเต็มกิ่งเมื่อครู่เป็นภาพลวงตา?
คิดไปคิดมา เจียงหน่วนก็ก้มลงกัดลูกท้อป่าคำหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นทันที ลูกท้อป่าในมือ เนื้อท้อในปาก ทั้งหมดนี้ล้วนยืนยันว่าไม่ใช่ภาพลวงตา